HomeVisie en begeleidingOpleidingeneShopFoto gallerijArtikelenDeutschEnglisch
Piet Schipper, Sportbegeleiding
Begeleiding - Training - Organisatie
IJs in Haarlem
Weissensee - Voorbereidingen
Energetisch Stretchen
EĆ©nmaal 125% inzet en verloren voor tosport?
Algemeen
Schaatsen
Basketbal
Voeding
Training
Algemeen

 

Hier staan twee artikelen:
1. Chocolademelk als hersteldrank
2. Ziekte van Pfeiffer

1. Chocolademelk herstelt spieren na inspanning


Lekker gesport en zin in een drankje? Chocolademelk zou goed voor je zijn.

Chocolademelk


Voor de studie van het Department of Nutritional Sciences van de University of Connecticut moesten 8 jonge mannen gedurende 45 minuten lopen op een loopband. Na de inspanning dronken ze ongeveer een halve liter vetvrije chocolademelk of een sportdrank.

Beide drankjes bevatten hetzelfde aantal calorieën. Drie uur na het sporten namen de onderzoekers een bloedstaal en een stukje spier van de proefpersonen.

Proteïnen
De labresultaten toonden een hogere synthese van proteïnen in de spieren van de chocodrinkers. Concreet betekent dit dat hun spieren zich beter en sneller herstelden dan die van de mannen die een sportdrank kregen.

Wie lang en intensief sport, heeft ook voldoende energie nodig. Ons lichaam spreekt in dat geval onze glycogeenvoorraad aan. Die brandstof zit in sportdrankjes. De onderzoekers ontdekten nu dat de suikers in chocolademelk even efficiënt zouden zijn als energieverstrekker dan de koolhydraten in de sportdranken.

Sportdranken
Chocolademelk vult dus zowel de koolhydraten als de proteïnen perfect aan na het sporten. En blijkbaar ook iets efficiënter dan de koolhydraten in sportdranken.

Daarmee wijzen de onderzoekers het nut van sportdranken niet af. Maar wie zin heeft in vetvrije chocolademelk na het sporten, mag gerust zijn gang gaan. Bovendien zit er in chocolademelk ook calcium, natrium en magnesium. Allemaal stoffen die het lichaam goed kan gebruiken na het sporten.

Tijdens het tweede luik van de test lieten de onderzoekers de 8 mannen lopen op een loopband tot ze niet meer konden. Drie uur voor ze aan de oefening begonnen, hadden ze of vetvrije chocolademelk of een sportdrank gedronken. De chocodrinkers hielden het langste vol.

Een eerdere studie van de James Madison University tipte chocolademelk ook al als goed alternatief voor sportdranken. 

Bron: PhysOrg

Door: De redactie - 09-11-2010

 



2. Ziekte van Pfeiffer

 Uit: “Trainingsleer” van Tim Rutten.

Bewerkt door: Johan Zonderland

De ziekte van Pfeiffer is een veel voorkomende, goedaardige ziekte van de witte bloedcellen (lymfocyten en monocyten) en lymfeklieren. De ziekte wordt veroorzaakt door het Epstein-Bar virus. Dit virus dankt zijn naam aan de ontdekkers van het virus en behoort tot de groep van de Herpesvirussen. De ziekte komt vooral voor bij kinderen en jonge volwassenen. Boven de leeftijd van 40 jaar, is het voorkomen van de ziekte zeldzaam. Dat heeft te maken met de wijze van overbrenging door speeksel. De ziekte wordt met name overgebracht van ‘minnaar op minnaar’, waarbij er sprake is van ‘mond op mond contact’. Een andere naam voor de ziekte is dan ook ‘kissing disease’! Toch zijn er ook gevallen bekend, waarbij de ziekte is overgebracht door het gezamenlijk gebruik van tandenborstels, bekers of bidons! Voorzichtigheid is dus geboden. Helaas is de tijd tussen de besmetting met het virus en het optreden van de ziekte lang (30 - 50 dagen), waarbij iemand in de tussentijd al wel besmettelijk is! Dat verklaart dan ook dat er soms een ‘epidemie’ losbreekt in een klas. Gemiddeld krijgt 3% van de middelbare scholieren op jaarbasis te maken met een besmetting met dit virus. Het is niet duidelijk of hard trainende sporters een verhoogde kans hebben om de ziekte van Pfeiffer op te lopen. Wel is bekend dat de algemene weerstand bij zeer intensief trainende atleten daalt, waardoor een mogelijk verhoogde kans verklaard zou kunnen worden. Daarnaast bestaat bij veel atleten de indruk dat de ziekteverschijnselen langer aanhouden, maar dat is wetenschappelijk gezien niet bevestigd. Het is meer een gevolg van het feit dat met name de vermoeidheidsklachten het atleten onmogelijk maakt (voluit) te sporten. Ieder dag die niet gesport kan worden, wordt geteld wat voor bijvoorbeeld voor een ‘gemiddelde’ scholier anders zal liggen. Sporters hebben dan ook de neiging te vroeg te beginnen, waardoor zij lang(er) de vermoeidheidsklachten ervaren (bij sporten).

 

Verschijnselen

De verschijnselen van de ziekte kunnen erg uiteenlopen. Op jonge leeftijd verloopt de infectie meestal symptoomloos. Soms voelt iemand zich ‘grieperig’ en heeft lichte keelklachten en spierpijn, maar is daar veelal binnen enkele dagen weer vanaf. De ziekte verloopt bij de tiener / jong volwassene echter veelal vervelender. Degene die met het virus besmet is voelt zich vaak weken vermoeid en niet lekker. Daarbij kan hij/zij keelpijn hebben, moeite met slikken, koorts, misselijkheid en gebrek aan eetlust, hoesten en pijn in het hoofd en buik. Allerlei klieren in het lichaam raken gezwollen. Niet voor niets wordt de ziekte ook wel ‘klierkoorts’ genoemd! De lymfeklieren in de hals raken gezwollen en pijnlijk. Ook de ‘amandelen’ (tonsillen) in de keel raken ontstoken, waarbij een roodverkleuring met een wit/gelig beslag zichtbaar wordt. De huid kan een roodverkleuring en kleine bloedinkjes te zien geven. Vaak zijn ook de milt en de lever in de buik gezwollen en pijnlijk. Meestal is na twee weken wel het ergste achter de rug, maar duurt het nog weken voordat de patiënt zich weer fit voelt.

 

Laboratoriumonderzoek

De diagnose kan worden gesteld door bestudering van een bloeduitstrijkje onder de microscoop. De witte bloedcellen (lymfocyten en monocyten) gaan het beeld overheersen. Deze witte bloedcellen zijn in het geval van de ziekte van Pfeiffer vaak abnormaal van grootte, vorm en kleur. In de loop van een ½ jaar verdwijnen deze cellen uit het bloed. Daarnaast kunnen antistoffen tegen het Epstein-Bar virus worden aangetoond. Als de concentratie (titer) van de antistoffen afneemt, is de infectie over zijn hoogtepunt heen. Het heeft dan geen zin om de titer verder te blijven vervolgen, ook niet als de vermoeidheidsklachten weer toenemen.

 

Behandeling

De behandeling van de ziekte van Pfeiffer is symptomatisch. Houd bedrust in het acute stadium als er sprake is van een temperatuurverhoging of koorts en neem een ijslolly of pijnstillers als er ernstige keelklachten zijn. Omdat er sprake is van een virusinfectie, heeft het geven van antibiotica geen zin. Als er toch een antibioticakuur wordt gegeven, kan daardoor een vervelende en jeukende huiduitslag ontstaan. Zolang de patiënt leverfunctiestoornissen en een vergrote milt heeft, wordt het advies gegeven om geen lichamelijke inspanning te verrichten. Als de leverfunctiestoornissen en een vergrote milt weer verdwenen zijn (meestal na weken), kunnen de dagelijkse activiteiten en de lichamelijke activiteiten weer geleidelijk aan uitgebouwd worden. Hierbij moet de sporter goed naar het lichaam luisteren, om een terugval in de vermoeidheidsklachten te voorkomen. ‘Geforceerd’ trainen breekt alleen maar af!


Home|Visie en begeleiding|Opleidingen|eShop|Foto gallerij|Artikelen|Deutsch|Englisch